Blog - HEYDAY

Het experiment van de leaseauto met niet-fossiele brandstof

14 december

Er staat sinds enkele weken een laadpaal op onze oprit. In een paar uur tijd is er een gat gegraven, een laadpaal neergezet, de benodigde bekabeling aangelegd en aangesloten op de groepenkast. Tot zover het gemakkelijke deel. De keuze voor de elektrische auto die ik ermee ga opladen was een stuk lastiger. Het blijkt ook niet goedkoop om duurzamere kilometers te kunnen maken, laat onderzoek van de ANWB zien.

Ik maak al ruim 20 jaar veel zakelijke kilometers met een leaseauto. Eén keer koos ik voor een auto op LPG, maar dat beviel me niet zo goed. En dus stonden er vooral diesels op mijn oprit. Voorzien van – volgens de folder - eindeloos zuinige motoren. Inclusief zelfreinigende roetfilters, waardoor mijn auto het A-label kreeg opgeplakt.

Schoner kon bijna niet. Maar de werkelijkheid bleek minder mooi: de verbruikscijfers uit de folder werden nooit gehaald. En al die verhalen rondom sjoemeldiesels maken het negatieve plaatje compleet.

Duurzame keuze

Met een aantal warme zomers op rij vind ik het moeilijk te ontkennen: het klimaat is aan het veranderen. Het maakt voor mij duidelijk dat het nodig is dat wij meer duurzame keuzes gaan maken. Ik snap heel goed dat ik in mijn eentje niet heel de wereld kan veranderen, maar ik kan wél mijn eigen duurzame bijdrage leveren. Een nieuwe, vervuilende dieselauto gaat het dus niet worden.

Dan toch maar kiezen voor een benzine auto, want die zijn er toch ook met A-label? Maar na een paar minuten bijpraten met de buurman op de oprit, staand achter onze privé auto met draaiende motor voorzien van A-label, weet je direct dat er ook bij zo’n wagen heel veel troep uit de uitlaat komt.

Het idee voor een nieuwe auto met een schone benzine motor blijkt al snel minder aantrekkelijk dan het lijkt. Elektrisch rijden als schone oplossing voor mijn zakelijke kilometers blijft over.

Rust én warmte

Een proefrit in zo’n volledige elektrische wagen is snel gemaakt. Wat heerlijk! Geen rammelende dieselmotor, maar alleen het geluid van de banden en het ruisen van de wind. De stoelen, het stuur én de achterbank zijn ook nog eens lekker verwarmd.

Binnen een kwartier jaag ik een fietser de stuipen op het lijf. Hij had me niet gehoord en schrok toen er ineens een auto naast hem reed, terwijl hij wilde voorsorteren om linksaf te slaan. Dat is toch leuk?

Mijn elektrische proefrit-auto ziet er niet lelijk uit en gaat sneller van 0 naar behoorlijk-te-hard dan mijn voorgaande turbodiesels. Maar dan merk ik het: tot zo’n 200 kilometer is er geen vuiltje aan de lucht, maar dan moet er toch echt ‘getankt’ worden. Aan een laadpaal, want aan een gewoon stopcontact duurt veel te lang.

Dat is wel even iets anders dan 900 kilometer uit een tank. Eentje die je op elke hoek van de straat kunt bijvullen met fossiele brandstof.

Afstands-schrik

Opeens begrijp ik waarom elektrische auto’s zo’n lage fiscale bijtelling hebben. Je moet er écht iets voor doen: namelijk heel veel nadenken (eigenlijk: vooruitdenken) en berekenen waar je kunt opladen. Waar vind ik oplaadpunten? Hoe werkt het? Hoe lang duurt het? Ga ik wel op mijn bestemming aankomen zonder onderweg stil te vallen door een lege accu?

Zeker in mijn geval heeft dat behoorlijk wat voeten in de aarde. Ik rijd vooral langere afstanden naar mijn opdrachtgevers. Na wat gespeur op internet blijkt er zelfs een naam voor te zijn: range anxiety, of in goed-Belgisch: afstands-schrik.

Ik dacht dat de keuze zo gemaakt zou zijn, maar besluit om er toch nog even over na te denken. Toch maar weer een diesel? Misschien benzine? Of durf ik het tóch aan om een stap naar meer duurzaamheid te zetten?

Experiment

Ik ga overstag. Er komt een volledig elektrische auto voor de deur. Mét een verwarmd stuur. Een beetje voor een betere wereld, maar ook voor de spanning van een experiment met niet-fossiele brandstof. Een beetje voor de auto met die fijne stoelen, maar ook een beetje voor die interessante fiscale bijtelling van maar 4%.

De auto komt over een paar weken. De laadpaal staat er al.

 

whitepaper duurzaam vastgoed

Delen
Blogger: André Kisman
Project Manager bij HEYDAY